واسه اون گنبد زرین


پشت كوه‌های خراسون مرقد پاكتو دیدن

واسه او صحن مطهر تو غروب كنار ایوون

واسه كفترای معصوم كه تو آسمون می‌گردن

واسه آدمای مغموم كه میان، دخیل می‌بندن


واسه اون هوای تازه كه پر از عطر گلابه

اگه دستم به ضریحت برسه واسم یه خوابه


واسه اون حوض قشنگی كه پر از آب زلاله

واسه سنگ فرشای ایوون كه برام خواب و خیاله


دل من تنگه میدونی كاشكی قابلم بدونی

چقدر آرزو دارم لب حوض وضو بگیرم

یا كه از تربت پاكت مثل یاسا بو بگیرم


واسه اون اوج شكفتن توی عالم زیارت

واسه اون لحظه كه آدم می‌رسه به بی‌نهایت


واسه اون كفشا كه مردم روی پله در میارن

واسه اون شمعی كه روشن توی صحن تو می‌زارن


واسه اون ساحت پاكی كه درش همیشه بازه

واسه دستای نیازی كه به سوی تو درازه


دل من تنگه می‌دونی كاشكی قابلم بدونی

هیچ كسی نومید و ناكام نمی‌ره از آستانت

تو پر از لطف و شفایی واسه درد دوستانت


مثل مرهم تو میمونی واسه آدمای دربند

تو امیدی كه می‌شینه توی قلب یه نیازمند


تو صدام كن، تو صدام كن، زائر كوی تو باشم

یا برای كفترات من، سر ظهر دونه بپاشم

من یه قاصر یه خطاكار لحظه خوب مناجات

میدونم كه هیچ نیازی به زیارتم نداری

اما من غرق نیازم اما تو بزرگواری

واسه تو حرم نشستن واسه لحظه‌ی رسیدن

دل من تنگ می‌دونی كاشكی قابلم بدونی

 

بارش مهر

 

     خـسـته، افـتـاده ز پا، آمده زانو می‎زد         مـشـکلى داشت به آقاى خودش رو می‎زد

می‎چکید از سر و رویش عرق شرم به خاک       مـشـت‎هـا واشده و پنجه به گیسو می‎زد

دامـنـى داشـت پر از خاطره تیره و تلخ          دسـت در دامـن آن ضـامـن آهو می‎زد

همنوا با در و دیوار در آن عصمت محض           کـفـتـرى بـر سر ذوق آمده قوقو می‎زد

پـاک می‎شـد دلـش از غصه ناپاکى‎ها         خـادمی داشت در این فاصله جارو می‎زد

فـرصـتى بود و درنگى و بجا مانده هنوز          شـعـله‎ اى شعر که در آینه سوسو می‎زد

 

                                                                           علیرضا کاشی پورمحمدی

 

                                                                                   تقدیم به مسافر نیشابور

ای چشمه ی بیکرانه ی نور

از چشم تو جاودانه مسحور

از قدر تو مست لوح محفوظ

از شان تو پر کتاب مسطور

ای کودک جان ز گاهواره

دلباخته ی تو تا لب گور

جان ریخته در مسیر سبزت

از کوفه و بصره تا نشابور

موج نفست گذشته از چین

آتش زده در فغان فغفور

ای غمزه ی تابناک خورشید

در گستره ی سواحل دور

                                لبخند بزن در انتظاریم

                                یک سینه پراز ستاره داریم

خم گشته ی تو هر آنچه ابرو

آشفته ی تو هر آنچه گیسو

در هم شده در سپهر مینا

ویران شده در جهان مینو ...

از کاخ حضور تخت و ایوان

از قصر وجود برج و بارو

در هند تب جمال طاووس

در چین عططش نگاه آهو

از جذبه ی دیدگان نافذ

از پیچش گیسوان خوشبو

آفاق عدم پر از تلاطم

اقطار جهان پر از هیاهو

                                 لبخند بزن در انتظاریم

                                 یک سینه پر از ستاره داریم

ای صبح طلایه دار عشقت

فردای جهان فدای عشقت

"چون ذره که در حساب ناید"

عشق همه در کنار عشقت

من مدح تو را چه سان بگویم

ای هر دو جهان خمار عشقت

خورشید که شمع پاک هستی است

روشن شده بر مدار عشقت

در هر رگ کائنات جاری است

یک چشمه زچشمه سار عشقت

هستی همه چشم پهن کرده

تا جلوه کند بهار عشقت

                                         لبخند بزن در انتظاریم

                                         یک سینه پر از ستاره داریم

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم آبان 1387ساعت 17:46  توسط محمدرضا صادق زاده  |